«لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذِینَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ فَقِیرٌ وَ نَحْنُ أَغْنِیاءُ سَنَکْتُبُ ما قالُوا وَ قَتْلَهُمُ الْأَنْبِیاءَ بِغَیْرِ حَقٍّ وَ نَقُولُ ذُوقُوا عَذابَ الْحَرِیقِ * ذلِکَ بِما قَدَّمَتْ أَیْدِیکُمْ وَ أَنَّ اللَّهَ لَیْسَ بِظَلاَّمٍ لِلْعَبِیدِ» «همانا خداوند سخن کسانی را که گفتند: خدا فقیر است و ما توانگریم، شنید. به زودی این سخن آنان، و به ناحق کشتن آنان پیامبران را، خواهیم نوشت و به آنان خواهیم گفت: بچشید عذاب آتش سوزان را آن (عذاب) به سبب دست‌آورد قبلی خودتان است و همانا خداوند نسبت به بندگان، ستمگر نیست.» نکته‌های سورۀ آل عمران- آیات ۱۸۱ - ۱۸۲:
در تفاسیر میخوانیم که رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله نامهای به یهود بنی قینقاع نوشت و آنان را به ایمان، نماز، زکات و انفاق، دعوت کرد. وقتی این نامه به دست دانشمند یهودیان به نام «فتحاص» در محل تدریس او رسید، رو به شاگردان و حاضران کرد و با استهزا گفت: طبق این دعوت، خدا فقیر است و ما غنی هستیم؛ او از ما قرض میخواهد و وعدۀ ربا و اضافه می‌دهد! یهودیان زمان رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله چون به رفتار نیاکان خود در مورد قتل انبیاء راضی بودند، خداوند نسبت قتل را به آنان نیز می‌دهد؛ «وَ قَتْلَهُمُ الْأَنْبِیاءَ». امام باقر علیه‌السّلام دربارۀ این آیه فرمودند: کسانی که امام را نسبت به آنچه به او میدهند، فقیر می‌دانند، نظیر کسانی هستند که می‌گویند: «إِنَّ اللَّهَ فَقِیرٌ» (تفسیر نورالثقلین بحار، ج ۲۴، ص ۲۷۸)
پیام‌های سورۀ آل عمران- آیات ۱۸۱- ۱۸۲:
۱. خدا همۀ گفتهها را میشنود، پس هر حرفی را بر زبان نیاوریم. «لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ»
۲. جهل و غرور، مرز و نهایت ندارد، تا آنجا که بشر ناتوان نیازمند میگوید: خداوند فقیر است و ما غنی هستیم. «إِنَّ اللَّهَ فَقِیرٌ وَ نَحْنُ أَغْنِیاءُ»
۳. احساس غنا و بی‌نیازی، زمینۀ سرپیچی از فرامین الهی و استهزای آنهاست. «نَحْنُ أَغْنِیاءُ»
۴. برخی کوتهفکر، گمان میکنند ریشۀ دستورات الهی نیاز است. «إِنَّ اللَّهَ فَقِیرٌ»
۵. همۀ گفتارها و کردارها ثبت می‌شود. «سَنَکْتُبُ ما قالُوا وَ قَتْلَهُمُ»
۷. ملاک ارزیابی گفتار و کردار، از هر کس که باشد، حقّ است؛ حتّی کشتن پیامبران چون ناحق است مورد کیفر واقع می‌شود. «قَتْلَهُمُ الْأَنْبِیاءَ بِغَیْرِ حَقٍّ»
۸. انسان در انجام عمل آزاد است؛ لذا کارها به خود او نسبت داده می‌شود. «قَدَّمَتْ أَیْدِیکُمْ»
۹. پاداش و کیفر الهی، بر طبق عدالت و بر اساس اعمال آزادانه و آگاهانه خودِ انسان است. «ذلِکَ بِما قَدَّمَتْ أَیْدِیکُمْ»
۱۰. کیفرهای الهی، ظلم خدا بر بشر نیست، بلکه ظلم بشر بر نفس خویشتن است. «أَنَّ اللَّهَ لَیْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِیدِ»
۱۱. اگر خداوند افراد بخیل و قاتلان انبیاء را مجازات نکند، به فقرا و انبیاء ظلم کرده است. «أَنَّ اللَّهَ لَیْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِیدِ»
جهت دسترسی به منبع برروی تصاویر فوق کلیک نمایید...
****************
استفاده از کلیه مطالب با ذکر صلوات آزاد است...
سلامتی و تعجیل در فرج امام زمان علیه السلام، هدیه به ساحت مقدس حضرت زهراء سلام الله علیها، ائمه اطهار علیهم السلام، امام خامنه‌ای حفظه الله تعالی و ارواح طیبه شهداء صلوات الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم
«ما کانَ اللَّهُ لِیَذَرَ الْمُؤْمِنِینَ عَلی ما أَنْتُمْ عَلَیْهِ حَتَّی یَمِیزَ الْخَبِیثَ مِنَ الطَّیِّبِ وَ ما کانَ اللَّهُ لِیُطْلِعَکُمْ عَلَی الْغَیْبِ وَ لکِنَّ اللَّهَ یَجْتَبِی مِنْ رُسُلِهِ مَنْ یَشاءُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ إِنْ تُؤْمِنُوا وَ تَتَّقُوا فَلَکُمْ أَجْرٌ عَظِیمٌ» «خداوند بر آن نیست که (شما) مؤمنان را بر آن حالی که اکنون هستید رها کند، مگر اینکه (با پیش آوردن آزمایش های پی در پی،) ناپاک را از پاک جدا کند. و خداوند بر آن نیست که شما را بر غیب آگاه سازد، ولی از پیامبرانش، هر که را بخواهد (برای آگاهی از غیب) بر می گزیند، پس به خدا و پیامبرانش ایمان آورید و (بدانید) اگر ایمان آورده و تقوا پیشه کنید، پس برای شما پاداش بزرگی خواهد بود.» نکته‌های سورۀ آل عمران- آیۀ ۱۷۹:
این آیه، آخرین آیه دربارۀ جنگ احد است که میفرماید: جهان یک آزمایشگاه بزرگ است و چنین نیست که هر کس ادّعای ایمان کند رها شود و در جامعه به طور عادّی زندگی کند؛ بلکه شکستها و پیروزیها، برای شناخته‌شدن نهان انسانهاست. بعضی مؤمنان خواستار آگاهی از غیب و نهان انسانها بودند و میخواستند از طریق غیب منافقان را بشناسند؛ نه از طریق آزمایش که این آیه میفرماید: راه شناخت، آزمایش است؛ نه غیب، و شناسایی خوب و بد، از طریق آزمایشهای تدریجی صورت می‌گیرد. چون اگر به علم غیب، افراد بد و خوب شناخته شوند، شعلۀ امید خاموش و پیوندهای اجتماعی گسسته و زندگی دچار هرج‌ومرج می‌شود.
پیام‌های سورۀ آل عمران- آیۀ ۱۷۹:
۱. خداوند، کفّار را به حال خود رها می‌کند؛ «نُمْلِی لَهُمْ لِیَزْدادُوا إِثْماً»؛ ولی مؤمنان را رها نمیکند. «ما کانَ اللَّهُ لِیَذَرَ الْمُؤْمِنِینَ»
۲. جداسازی پاک از پلید، از سنّتهای الهی است. «حَتَّی یَمِیزَ الْخَبِیثَ مِنَ الطَّیِّبِ»
۳. ایمان و کفر افراد، از امور درونی و غیبی است که باید از طریق آزمایش ظاهر شود؛ نه علم غیب. «حَتَّی یَمِیزَ الْخَبِیثَ مِنَ الطَّیِّبِ وَ ما کانَ اللَّهُ لِیُطْلِعَکُمْ عَلَی الْغَیْبِ»
۴. زندگی با مردم باید بر اساس ظاهر آنان باشد، آگاهی بر اسرار مردم، زندگی را فلج می‌کند. «وَ ما کانَ اللَّهُ لِیُطْلِعَکُمْ عَلَی الْغَیْبِ»
۵. علم غیب، مخصوص خداست و فقط به بعضی از پیامبران برگزیده‌اش، آن هم در حدّ اطلاع بر غیب نه تمام ابعاد آن، بهره‌ای داده است. «لِیُطْلِعَکُمْ»
۶. هر چند زندگی باید به نحو عادّی سپری شود، ولی خدا به افرادی علم غیب را عطا می‌کند. «وَ لکِنَّ اللَّهَ یَجْتَبِی مِنْ رُسُلِهِ»
۷. درجات انبیاء یکسان نیست. «یَجْتَبِی مِنْ رُسُلِهِ مَنْ یَشاءُ»
۸. خداوند علم غیب را به کسانی می‌دهد که از جانب او صاحب رسالتی باشند. «وَ لکِنَّ اللَّهَ یَجْتَبِی مِنْ رُسُلِهِ»
۹. ایمان قلبی باید همراه با تقوای عملی باشد. «تُؤْمِنُوا وَ تَتَّقُوا»
۱۰. طیب و پاکی اصالت داشته و پایدار است؛ ولی خبث عارضی و رفتنی است؛ «یَمِیزَ الْخَبِیثَ مِنَ الطَّیِّبِ». جدا کردن ناپاک از پاک، نشانۀ عارضی بودن ناپاک است.
حضرت آیت الله محمدتقی بهجت (۱۳۳۴-۱۴۳۰ ق./ ۱۲۹۵-۱۳۸۸ ش)
جهت دسترسی به منبع برروی تصاویر فوق کلیک نمایید...
****************
استفاده از کلیه مطالب با ذکر صلوات آزاد است...
سلامتی و تعجیل در فرج امام زمان علیه السلام، هدیه به ساحت مقدس حضرت زهراء سلام الله علیها، ائمه اطهار علیهم السلام، امام خامنه‌ای حفظه الله تعالی و ارواح طیبه شهداء صلوات الّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید